Skip to main content
#cityfarmlife

Het leven kent het woord ‘nooit’ niet

Nooit zou ik uit de stad verhuizen. Nooit zou ik groene vingers krijgen. Nooit zou ik genieten van vogels kijken. Ik verhuisde vanuit het dorp naar Zwolle naar Amsterdam en via een omweg weer terug naar Zwolle. Daar in dat stadse, juppige, studentikoze-Assendorp zou ik blijven. Maar het leven kent het woord ‘nooit’ niet. En zo komt het dat ik nu in de tuin van de boerderij aan de rand van Zwolle zit te kijken naar het roodborstje dat altijd even komt kijken om te zien wie we nu weer op bezoek hebben.

Op het moment dat je denkt jezelf te kennen, realiseert het leven dat je klaar bent voor de volgende stap. Zo kan het gebeuren dat je je gaat storen aan de auto’s in de straat. Dat je niet meer tevreden bent met je oh zo mooie appartement waar je bent opgebloeid. Dat je verlangt naar rust en ruimte, maar bovenal naar een echt huis samen met de man die op je zat te wachten (en jij op hem) en waarbij jij jezelf totaal kan zijn.

Vasthouden aan vastgeroeste patronen

Het is precies deze boodschap die ik vanaf de boerderij kan vertellen: we denken soms een identiteit aan te moeten nemen om ons daar de rest van ons leven aan vast te houden. Want het leven is al spannend genoeg en we hebben alleen controle over onszelf, dus dan lijkt het soms veilig om vast te houden aan de vastgeroeste patronen en ideeën over onszelf. Alleen – cliché-alert – het enige dat constant is in het leven is verandering en dat geldt ook voor jou.

Het mooie is dat we als mens ook juist in staat zijn om om te gaan met verandering. We nemen alleen te weinig tijd om echt te zijn met de onprettige gevoelens die verandering met zich meebrengt. Daarom zijn we vaak avers van risico’s nemen en veranderen. Ik ben de laatste tijd bijvoorbeeld moe, echt moe, omdat ik zoveel veranderingen heb doorgemaakt de afgelopen maanden en hoewel het positieve zijn; mijn lijf heeft even de tijd nodig om de tijd in te halen. Het voelt niet top, maar is het het waard? Absoluut.

Ik mag weer terug naar de stad

Wie ik nu ben, de rustzoekende, maar nog steeds vasthoudend aan de stad, de tuinliefhebber, die ook prima binnen haar tijd kan doorbrengen, die hoef ik niet te blijven. Ik mag weer terug naar de stad, ik mag nog verder het buitengebied in. Ik mag in Nederland mijn roots blijven vinden, maar ik kan ze ook ergens anders zoeken. Natuurlijk, dat heeft impact op wie ik ben, maar in de essentie blijf ik dezelfde Anne. Daar bovenop komen de waarheden die nu voor mij gelden, maar die ook weer kunnen veranderen.

Maar deze Anne, hier en nu, houdt ervan om te ontbijten in de tuin. Deze Anne, hier en nu, woont samen met haar man en geniet daarvan. Deze Anne, hier en nu, groet het roodborstje en springt als een gek uit haar stoel om te wijzen naar het eekhoorntje dat langs hupt. Deze Anne, hier en nu, vindt het niet zo erg dat het allemaal wat minder sociaal is (maar geniet ook van de sociale momenten). Deze Anne, hier en nu, werkt harder dan ooit. Deze Anne, hier en nu, is vaak moe, maar hoopvol en heeft vertrouwen in de toekomst. Deze Anne, hier en nu, geniet met volle teugen van alles wat het leven haar te bieden heeft.

Dat is allemaal wel eens anders geweest, ik ben weleens iemand anders geweest. En ik word ook nog weleens iemand anders. Maar hier en nu, ben ik dit.

Wie ben jij?

(Reageren kan onder blog, scroll even naar beneden of stuur me een e-mail!)


Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.