0

Een zomer vol boeken

By 18 augustus 2020augustus 25th, 2020De juiste mindset

Niet meer willen wegleggen, maar ook niet te snel willen lezen

Hoelang is het geleden dat je zo in een boek weggedoken zat dat je dat niet meer wilde wegleggen? Maar ook weer niet te hard wilde lezen omdat het dan over zou zijn? Ik las twee van dit soort boeken in mijn vakantie, maar las er nog drie, die misschien wat minder verslavend waren, maar me toch hielpen om beter te schrijven. In deze blog de besprekingen van de vijf boeken die ik in mijn vakantie las.

Het rolgordijn tikte zachtjes tegen het kozijn. De duif zat buiten ons raam te koeren alsof ze zei: ‘Kom nou uit bed, kom nou, kom nou, kom nou.’ Telepathisch zei ik ‘maar ik lig nog zo lekker.’ De duif koerde verder, ik sloeg nog een bladzijde om. Mijn ogen raasden over de letters. Nog een bladzijde. Ik moest weten hoe het verder ging. ‘Zullen we ontbijten?’ zei een nog slaperige stem naast me. ‘Nog heel even…’, zei ik.

Soms is het zo heerlijk om je over te kunnen geven aan een verhaal, even niet hoeven nadenken over je eigen perikelen, maar die van een ander volgen. Welk boek lees jij? Ik las in de vakantie (vier weken!) vijf boeken, namelijk:

  1. De Goede Zoon – Rob van Essen
  2. Wilder Girls – Rory Power
  3. Supper Club – Lara Williams
  4. Het Zoutpad – Raynor Winn
  5. Burn Our Bodies Down – Rory Power

Trouwens: ik gebruik in deze blog het woord ‘agency’. Het is een term uit de antropologie en jargon is natuurlijk taboe, maar het beschrijft zo goed wat ik bedoel. Agency is namelijk de mogelijkheid om te kunnen handelen en dat dan ook te doen. Het is een soort heft in eigen handen nemen, zelf de drijvende kracht zijn achter je acties. Agency dus.

De Goede Zoon – Rob van Essen

De les: als er op de achterflap staat dat het lijkt op Murakami, dan is het nog geen Murakami

Het boek kreeg ik van een vriendin te lezen. Een winnaar van de Librisprijs. De achterflap schrok me eerst wat af. Er stond: nu het basisinkomen is ingevoerd, is iedereen lethargisch. Dat schrok me af, want het basisinkomen, zo is uit wetenschappelijk onderzoek gebleken, maakt mensen niet lui. In tegendeel, ze worden juist actiever omdat ze a. de vrijheid hebben om te doen waar hun hart naar verlangt en b. geen stress meer hebben over geld (en zich dus kunnen focussen op werk vinden). Maar deze politieke discussie terzijde (als je meer wilt weten, lees je ‘Gratis geld voor iedereen’).

Toch besloot ik het boek op te pakken, want er stond ook dat het iets weg zou hebben van Haruki Murakami. Nu moeten jullie weten dat Murakami één van mijn favoriete schrijvers is. Hij schrijft verhalen die niet echt kunnen, maar zo realistisch zijn opgeschreven dat ze toch wel waar lijken. Ik houd ervan. Ik begon en ontdekte de goed opgebouwde zinnen, het literaire karakter, maar het Murakami-gehalte viel alleen tegen, jammer genoeg.

Ik herkende wel een Black Mirror-verhaallijn, zo één waarbij we door technologie in een dystopische wereld terecht zijn gekomen. Toch werd ik niet gegrepen door het boek. De verhaallijnen ware te zijdelings met elkaar verbonden, zodat ik de rode draad niet kon herkennen. De karakters waren te plat. De enige scene die me echt is bijgebleven is de interactie met de auto. Daar werd ik zonder moeite doorheen getrokken, maar aangezien dit pas achterin het boek plaatsvond, heb ik daar naar mijn mening te lang op moeten wachten.

Daarom gaf ik slechts drie van de vijf sterren op Goodreads.

Wilder Girls – Rory Power

De les: het is goed om op tijd te stoppen

In Waanders, mijn favoriete boekwinkel (niet gesponsord), is een tafel met Engelse young adult en andere fantastische verhalen. Met fantastisch bedoel ik hier: verhalen waarover we alleen kunnen dromen. Verhalen die magisch zijn of die voortborduren op de werkelijkheid. Die boeken hebben ook nog eens, stuk voor stuk, een rijkelijk vormgegeven omslag. Met andere woorden: het zijn boeken waarvan je al smult voordat je ze hebt opgepakt.

Tussen deze fantastische boeken ontdekte ik twee van Rory Power, maar ik probeerde mezelf in toom te houden. Ik kwam voor een cadeau, dan moet ik niet ineens thuiskomen met drie boeken voor mezelf. Daarom kwam ik alleen thuis met dit boek: Wilder Girls van Rory Power. De achterflap verraadt dat het verhaal gaat over een pandemie en de ontwikkelingen op een eiland waar een meisjesschool is gevestigd. De meeste docenten zijn overleden, de meisjes zijn vooral op zichzelf aangewezen. Je begint middenin deze chaos.

Je snapt al vrij snel dat het hier niet gaat om Corona, maar om een soort snelgroeiende kanker. Alles wordt wild. De natuur neemt de overhand, is agressief, groeit ongebreideld door en dringt door tot elke cel. Dat is het thema, maar de rode draad is vriendschap, liefde en loyaliteit. Net als de natuur in het boek, volgen de ontwikkelingen elkaar razendsnel op in dit boek. Het zou ook kunnen dat ik die snelheid ervaarde omdat ik het boek niet kon wegleggen.

Je volgt een meisje dat onderdeel is van een groepje van drie. Je ziet de vriendschappen verder ontwikkelen. Er is liefde, er is verraad, er zijn verdwijningen, er zijn herenigingen, er zijn achtervolgingen. Er is een ontknoping en dan wil je nog verder lezen, maar dan stopt het boek. En dat is perfect, want in mijn hoofd kon ik verder fantaseren en uitdokteren hoe ik verder zou gaan. Soms is dat het beste einde.

Ik gaf dit boek vier van de vijf sterren op Goodreads.

(Ik gaf niet vijf sterren, omdat één karaktereigenschap, die van onzekerheid en zichzelf overal de schuld van geven, van de hoofdpersoon wel heel erg de boventoon voerde.)

Supperclub – Lara Williams

Les: een karakter moet wel enige vorm van agency hebben

Ik heb erover gedacht om het idee achter dit boek uit te werken in mijn eigen verhaal. Het idee is namelijk top, echt heel inspirerend, het is zo eentje waar je graag onderdeel van wilt zijn. Maar de uitwerking van het idee in het boek ‘Supperclub’ is benedenmaats. Het is niet eens een slecht boek, ik snap wat er gebeurt, je leeft mee met de hoofdpersoon, maar het boek heeft net geen clou, er is net geen echte ontwikkeling, het is sowieso niet het verhaal dat de achterklap doet vermoeden.

Het idee gaat over vrouwen die klaar zijn met zichzelf in de marge te zetten. Die klaar zijn met diëten, klaar zijn met de kleine maatjes, klaar zijn met de ‘nice girl’ uit te hangen. Daarom richten ze de Supperclub op, een club met een invite-only gastenlijst. Een club die een safe-zone is. Een club waar gegeten, gedanst, genoten wordt zonder schaamte, niet van tevoren en niet achteraf. Een club waar de vrouwen volledig vrouw kunnen zijn, hoe de definitie van een ‘vrouw’ dan ook wordt uitgelegd. Een club waar vrouwen volledig zichzelf kunnen zijn, welke definitie ze ook aan zichzelf geven.

Maar de club staat aan de zijlijn in het grotere verhaal. Het gaat over een vrouw die zichzelf niet niet in de marge kan laten staan. Een vrouw die van hier naar daar wordt geduwd, zonder enig vorm van eigen agency. Dat betekent niet dat zulke vrouwen niet bestaan, natuurlijk, ik herken delen van mezelf erin, maar de club bracht hoop. Maar het is zo weinig dat het is als kippensoep zonder zout. Niet echt te hachelen dus.

Ik gaf dit boek drie sterren op Goodreads.

Het Zoutpad – Raynor Winn

Les: hoe je naar de wereld kijkt, zal je tekst overheersen

Het boek ‘Het Zoutpad’ lag deze zomer overal in de winkel, aangezien Raynor haar tweede boek uit had. Aangezien ik dit boek nog niet had gelezen, kocht ik dit boek eerst. Het tweede boek zal ik alleen niet lezen, ben ik bang, omdat Raynor de koningin is van zelfmedelijden. Ik vind het lastig om te lezen, misschien is dat een gebrek in mijn karakter, maar slachtoffergedrag is lastig te verteren. Zeker als het het verhaal overheerst.

Natuurlijk, wat Raynor en haar man Moth is overkomen, is afschuwelijk. Door een verkeerde zakenpartner raken ze hun huis en geld kwijt, en dan blijkt Moth ook nog eens ernstig ziek. Alleen wil Raynor niet leunen op anderen (anders raken de verhoudingen scheef, aldus Raynoor), dus trekken ze erop uit en lopen ze het South West Coastal Path in Zuid-Engeland. Niet wat de dokter heeft voorgeschreven, maar ze besluiten het erop te wagen.

Het klinkt je misschien bekend in de oren: het leven is kut, laten we gaan wandelen. Ook dit is het uitgangspunt van Wild. Daarom ging ik dit boek ook lezen. Wild vind ik één van de beste boeken ooit geschreven en de film is ook een aanrader (dat is een combinatie die niet vaak voorkomt). Dat is misschien ook de reden waarom ik nooit echt in dit boek kwam. Waar Cheryl Strayed zelfspot en humor tentoonspreidt, houdt Raynor het bij zelfmedelijden en wantrouwen jegens de medemens.

Ik snap ook wel dat je je zo voelt als je bent beduveld en dat sommige mensen echt niet te vertrouwen of aardig zijn. Maar het voelde een beetje alsof dat alles was wat er was. Natuurlijk, ik heb het boek uitgelezen en de beschrijvingen van het pad, de omgeving en de verhandeling over daklozen zijn mooi, geven inzicht en maken je nieuwsgierig. Maar ik zou niet zo snel weer een boek van Raynor oppakken.

Ik gaf dit boek drie sterren op Goodreads.

Burn Our Bodies Down – Rory Power

Les: de slechterik is niet altijd wie je denkt dat ie is

Toen ik de eerste keer met het boek Wilder Girls van Rory Power in mijn handen stond, had ik ook dit boek in mijn handen. De achterflap verraadde een spannend verhaal. Wederom een coming of age verhaal, zoals dat bij Wilder Girls ook het geval is. Je zou je kunnen afvragen of ik niet een tiener ben, gevangen in het lichaam van een volwassene. Zou goed kunnen, maar hoe dan ook: ik heb gesmuld van dit boek. Bladzijde na bladzijde, zin na zin, ik had het net als Wilder Girls binnen twee dagen uit. Heerlijk.

Het verhaal begint met een meisje die zich afvraagt waar ze vandaan komt. Wie is haar vader? Wie is haar familie? Waarom is haar moeder zo raar?! Niet zonder toeval (ik houd van een hoofdpersonen met agency!) stuit ze op informatie die haar meer vertelt over haar verleden, haar moeder en waar ze vandaan komt. Ze besluit daarop haar moeder te verlaten en naar haar oma te gaan.

Eenmaal daar lijkt het toch allemaal een beetje vreemd. Die oma, die stad, maar gelukkig vindt ze een medestander die haar wil helpen om één en ander te ontrafelen. Meer kan ik niet vertellen, je moet het maar gewoon gaan lezen. Het is een verhaal dat vreemd is, ook een beetje surrealistisch zoals Wilder Girls, met een duister randje. Het eindigt op een goed moment, minder abrupt als Wilder Girls, maar met genoeg vrijheid om de verdere ontdekking zelf in te vullen.

Ik gaf dit boek dan ook vijf sterren op Goodreads.

Ik ben benieuwd welk boek jij hebt gelezen deze zomer! Laat je je tips hieronder achter?

Anne van den Berg

Author Anne van den Berg

More posts by Anne van den Berg

Leave a Reply

Ik accepteer de Privacy Policy

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.